d9snifsnif

D9

Precies ergens iets misgelopen met de Daftellingen, tussen d5 en d6 zaten wel degelijk twee dagen,... en ondertussen zijn we alweer drie dagen verder. Maar dat doet er niet toe, wat er nu toe doet, is dat we al aan dag negen zijn aanbeland, wat zoveel betekent als de voorlaatste dag.
Maar laten we beginnen bij het begin, of waar waren we vorige keer gebleven?

Ik was woensdagavond teruggekeerd van een lange boeiende dag in Klil bij mijn nichtje Ofra. Ik dacht dat ik moe was en misschien wat te weinig gedronken had, en daarom wat koppijn had, maar donderdagochtend had ik het helemaal begrepen: “den dani” was nekeer goed ziek. Omdat we al wat plannen hadden gemaakt voor de dag, wilde ik niet zomaar alles afblazen, ik dacht dat een wandelingetje in de frisse lucht en in het zonlicht mij deugd zou doen. Dus na een licht ontbijtje trek ik er met mama op uit,... naar,.... DE ZEE natuurlijk!!! Ik voel mij extreem plattekes, maar kiek er toch nog een fietsje tussenuit voor de collectie.

Voor de verandering lopen we met mama noordwaarts langs het openluchtzwembad met zeewater op de dijk: Gordon. Tot op welke hoogte is het verantwoord een zwembad naar bier te noemen? Laat staan een zwembad met zout water....

Voor de Jhol en de Lelijkeheid ook nog een fotootje gepakt van de typische Mediterane kusthotels, zoals de meesten onder jullie wel kennen uit Spanje ofzo... Voor de schoonheid ook de rug van mijn mama derop geplakt, zodat het de foto toch nog iets waard is.

Tenslotte een fotootje van de meeuwtjes op de golfbreker


Op de terugweg lopen we langs deze toren in aanbouw, op een terein, waar ik sinds mijn prilste herineringen van deze stad een werf/bouwput heb weten zijn. 't Schijnt is men er eindelijk uit hoe om te gaan met het statuut van UNESCO-werelderfgoed en toch modernistisch en hoogbouw toe te laten.


Wanneer we bijna thuis zijn belt onze gastvrouw waar we de namiddag heen zouden gaan en moet ik teleurstellend melden dat ik doodziek ben en dat ik het niet gepast vind om bij 80plussers in de huiskamer te gaan zitten rondkuchen, hoe graag ik die mensen ook wil terugzien. De Kibbutz Bachan, waar ik voor de eerste keer van mijn leven in aanraking kwam met Simcity (2000 nog in die tijd) en vele andere leuke dingen. Hopelijk geraak ik er nog voor vertrek.
Ikke ziek, mama bezorgd, ikke mijn bedje in met een warme jhat thee,... Mama nog meer extreem erg bezorgd belt rond naar de vriendinen, ge kent dat wel zoals “taantekes” dat doen, om uit te vissen waar ge naartoe moet met nen zieke die niet is ingeschreven in een ziekenkas hier in Israel. Want vreemd genoeg hier in Israel heeft elke ziekenkas zijn eigen dokters/instellingen/systemen. Ondertussen was ook de avondactiviteit, een bezoek aan World Press Photo tentoonstelling, met nichtje Anat afgelast wegens ziekte. Tegen zeven uu begeven we ons dan naar een soort van huisartsen wachtdienstcentrum, eerder een mini medisch centrum dat buiten de uren van de ziekenkas werkt. Alwaar het wat wennen is aan de administratie, maar waar men mij heel beleefd voorziet van Engelse rekeningen voor eventuele teurgbetalingen enzo,... Vepleegster die volgens mij de vest van iemand anders aan had, want op haar badge stond een veel schonere foto dan in't echt :-p maar was wel extreem vriendelijk. “Ja ik weet dat mijn bloeddruk in orde is”, “Tjah waarom zou er iets mis zijn met mijn saturatie?”, “Ok nu heb ik misschien 38graden, maar vanmiddag heb ik thuis 40 gemeten...” Vreemd gedoe allemaal. Dan na nog wat wachten, binnen bij de 2dokteresjes: 4 zinnen gedialogeerd, in mijne mond gekeken naar mijn rug en naar mijn romp geluisterd, en met voldoening tot de eenvoudige conclusie gekomen: “Menneke, ge hebt ne griep”, Aleeeeee? Echt? Ik had nochtans gezworen dat het nen appendicit zou zijn... Maar goed, ik wilde hun jarenlange ervaring, af te leiden uit un korte witte en grijz haar, niet in twijfel trekken. Na 5 minuten om de verassende diagnose uit te dokteren hadden ze nog meer dan 10 min nodig om een verslag uit te typen en een voorschrift te printen.
VIRAL INFECTION – UNSPECIFIED
TAMIFLU 75MG 10X
Mijn huisarts krabelt dat in zijn eentje in 3 seconden op twee velletje papier plus stempel, maar hier met twee duurt dat precies toch wat langer.
Maar goed, nu heb ik nog eens een Shimadzu Rontgenzaal kunnen van binnen bezien, deur stond gewoon open naar de wachtkamer, en belangrijkste van al, pillekes = genezing.
Apotheker om de hoek, en mijn eerste pilletje was weg.
De volgende ochtend was ik wakker als een kippetje, maar natuurlijk waren de geruchten al rondgegaan en moest heel de familie mij aan telefoon hebben. “Maar neen maak jullie geen zorgen, ik ben al bijna helemaal genezen...”
Om goed te genezen maakt een goeie mama goeie soup, het ultieme geneesmiddel. Dus de mama geholpen met het maken van kippesoup en het recept overgeschreven. En lekker gegeten. De zieke zus uit Jeruzalem komt ook nog wat zielig wezen in Tel Aviv, hoewel ik het geen goed idee vind, maar uiteindleijk komt ze zelfs mee naar de Shabbat-maatijd bij Nonkel Ded en Tante Shula. Als ik ziek ben, dat is 1 ding, en dan weet ik wanneer ik thuis moet blijven of naar de dokter gaan, maar de zieke zus die ziek is, dat is nog 13 gradaties erger, vertikken van een dokter te zien, extreem zielig rondsloffen, en toch 2u op een publieke bus zitten om van hot naar her te hossen....
Vreemde mensen die zieke zussen.

Bij de familie op vrijdagavond is het zoals gewoonlijk grote schepuit, sorry: GROOOOTE Schepuit! Als mijn vingers me niet bedriegen bij het tellen waren we met 18, en volgens de heer des huizes mocht dat best elke week zo zijn, “niets zo fijn als heel de familie tesamen te zien”Maar veruit mijn dikste vriend van de avond was de hond genaamd Kartzi, aka Vlooike, die zelfs onder mijn stoel is komen liggen slapen tijdens het eten. Omdat ik als -Special guest- wordt gezien mag ik niets doen in de keuken, geen stoelen helpen verpatsen van links naar rechts.... dus is het normala dat ik mij terugtrek en in een hoekje met de hond ga spelen, de hond die dolgelukkig is met wat meer aandacht dan 25seconden.
Na het eten is er een volksverplakerij aan een of andere populair teeveeprogramma, ik wandel het enorme huis rond op zoek naar verfrissing,... in de salons/keuken/eetzaal stonden de aircos op 30graden te verwarmen....
Maar al bij al een leuke avond. Fijn iedereen nog te hebben gezien daar. Ook mensen die ik absoluut niet kende, maar die duidelijk beter bevriend zijn met de familie dan wij. En ook nog enkele andere intressante algemene culturele fenomenen kunnen aanschouwen.
Met een overvolle maag en op aandringen van een zieke zus en een mama, toch maar beginnen huiswarats keren, alwaar ik voor het eerst sinds lang battlefield earth weer opentrek.... sorry voor de lezers van deze Blog, maar het was blog of boek, en boek wint met straatlengtes voorsprong. Aan de spanning die ik nu zit te lezen zie ik me zelf mijn 8EURO minimaaltijd int vliegtuig overslaan.

En vanmorgend sta ik kiplekkelaat op, ga ik wat in het parkje naast de deur zitten lezen, begint het te regenen, ren ik terug naar binnen, help ik mama een andere soup maken door de groentjes uit de soup van gisteren te mixen tot een banale groentesoupje... en we eten wat,... en ik besluit dat als ik het vandaag niet doe, ik deze vakantie geen zonsdondergang aan de zee zal gezien hebben, dus ik rep me naar het strand met een fotoapparaat, een dik boek een pull want het is koud en een tasje want het riskeert te beginnen regenen.
Maar NOMDIDJOU hangt er toch zeker een fameuze onweerswolk recht voor de zon en haar ondergang... en hoe hard het ok waait, die onweerswolk waait recht naar de kust toe, dus de zon blijft verborgen gedurende het hele proces van ondergang. Hoe teleurstellend dit ook mag klinken, het brengt wel enkele prachtige prentjes waarvan ik strax een selectie in een apparte post zal bloggen.
Op de heenweg het eerste zichtje van de zee


Moderne architectuur


Naast verlaten architectuur en om de hoek van Sheraton


Op de terugweg heb ik zin een straatnaam bordje te fotograferen, hoewel ik absoluut niet meer weet waarom. Frishman is de naam van de straat die ik helemaal uitloop om op het Frishman strand te komen, wat ik gewoonlijk als “mijn” strand beschouw en Ben Yehuda is een straat met coole bars en cafes. Check post d5...

en bijna thuis hoor ik iemand iets van de daken verkondigen, dus kijk ik nieuwsgierig rond, en hoewel ik zijn luidsprekers op zijn autotjes amper versta van het gekraak, toch een fototje van kunnen trekken in de passage

Je moet je voorstellen dat de figuren achterop de auto allemaal mechanisch in beweging waren tijdens het rijden.

Thuisgekomen, de zieke zus naar de grote buscentrale willen brengen, omdat het snel moest gebeuren kijk ik niet op de kaart, mama en zus zullen toch wel weten waar dat is zeker? 1U rondgereden op zoek naar dat station... chance dat zaterdagavond hier even druk is als zondagochtend in brussel. Daarna toch nog naar de world press photo tentoonstelling geweest want laatste avond van de expositie, indrukwekkend, mooi, intrigerend, en vooral fascinerend om een heel bewogen jaar zowel op persoonlijk als algemeen vlak met zo een sterke beelden helemaal te herbeleven,... voor de duidleijkheid, we spreken over 2009. Wonder boven wonder, wie komen we daar tegen in de expositieruimte: onze waarde nicht Anat, die ondanks ons afzeggen van donderdag, toch nog hier geraakt is en ook onder de indruk was.
Omdat we er dan toch allemaal samen waren, allee allemaal: mama en Anat da is al ene heleboel.
Nog wat blijven dineren in het museumrestaurant, Lasagne, mmmh, en ondertussen proberen uitleggen wat Cassoulet is, normaalgezien niet met vis, zeker niet met zalm,...

en thuisgekomen!

Wat hoop ik morgen nog te doen:
Naar Kibutz Bachan op bezoek gaan, A. en E. goeiendag zeggen.
Een natuurlijke spuurschons plus zaadjes van de plant bij nonkel Ded gaan ophalen, waren dat vergeten in Klil toen we vertrokken.
Mijn tas maken
De auto voltanken, teurgbrengen,...
Mijn taxi in Belgie bellen ter bevestiging, stoemweggelings vergeten vandaag.
Rondbellen om dag te zeggen
Iets leuks gaan halen voor Emma en Matthew
De serveuze van het strandcafe op Frishmanstrand gaan goeiendag zeggen :-)

En dan heb ik hopelijk toch nog iets gedaan van mijn vakantie waar ik tevreden over ben.

Maandag of dinsdag een laatste d10 of d11

Tussen de soup en de aardappels door kreeg ik plots een sms van mijn metekindje dat ze een broertje Matthew gekregen heeft voor haar 14de maand en 11 dagen. Proficiat, wensen rechtstreeks te richten aan de familie Crabbe-Janssens

Jullie hoestende, mislukte ziekelijke, moe, volgevreten, overgefamiliriseerde, kapoen.

d.