d6 (dedju da betekent dat ik over de helft zit)

Eventjes moeten bekijken waar de vorige blog gestopt was...

Maandagavond, iets gaan drinken met de zotte zus en ne zotte vriend van haar. Maar zoals het "serieuze" werkende mensen betaamt: "We gaan het niet te laat maken..." Wat zoveel betekende als 1! Pintje (allee nen halve liter Tuborg voor mij) en om 23h thuis zijn. Maar goed een avondje uit is een avondje uit, en het was nog wel een leuke plek, ik zou er nog wel eens paseren voor de gezelligheid. Bij het buitenwandelen wel de security van de bar ernaast zwaar tegen de poten van zijn stoeltje gepist...

Omdat ik de vorige Posts teveel schrijf en te weinig fotos zet, probeer ik het nu omgekeerd. Bovendien schrijf ik direct op de Blog.

Dinsdag ochtend rustig opgestaan, wat zoveel betekent als "lang uitgeslapen" en zoals gepland met de mama naar de bank gegaan. Een hele boel Heisa voor gewoon een paar handtekeningetjes, Maar ze waren daar zooo blij van mij te zien. Ik voelde me er eventjes nen echte VIClochard. Maar de bediende was extreem sympathiek.

Omdat we dan toch al ver zuidwaarts waren gewandeld, zijn we via de oudste wijken van Tel Aviv naar de zee gewandeld. De meeste huizen poepsjiek gerenoveerd, oude smalle rustige straatjes, hier en daar nog een oud verlaten achtersteegje. Maar al bij al een mooie buurt om te kuieren.






Aan de zee gekomen, bleek dat we heel dichtbij Yaffo waren, en omdat ik regelmatig langs de dijk tot daar loop wilde ik wel eens die buurt landinwaarts verkennen, de perfecte gelegenheid. Bovendien Ligt Bloomfield Stadion hier om de hoek (Waar Hapoel Tel Aviv voetbalt). Vanop de dijk/esplanade probeer ik me richting het stadion te orienteren.


In de haven van Yaffo zien we nog wat oudere gebouwen, maar landinwaarts, Sjiek en netjes gerenoveerd.


Zicht op de kust van Tel Aviv.


Yaffo gezien vanop de dijk in Tel Aviv


Vanop de dijk zie ik een lichtmast en gaat mijn voetbalhartje sneller slaan. Al enkele jaren loop ik regelmatig tot hier, ik weet dat het stadion hier maar enkele straten landinwaarts ligt, maar ben er nooit geraakt.

We wandelen verder de haven in, de berg van Yaffo op. en ziehier weer een zicht op het stadion, het nadert ons!

Ergens tussen de kleine op en af straatjes van Yaffo ontdek ik dit prachtige tafereel.

We eten in de meeste ultieme toeristenval, een heerlijke portie Hummus, falafel, en bonensoep. En de oberes wijst ons de weg naar Bloomfield, 3-4minuten stappen volgens haar, altijd rechtdoor, ge kunt niet missen. Maar dat doen we natuurlijk wel, en na enkele leuke omzwervingen door gespecialiseerde marktstraatjes, besluiten we om toch maar op een bus huiswaarts te springen. Kwestie van de plannen voor de rest van de dag niet in het gedrang te brengen. We rijden nog geen 200m en wat zie ik daar tussen de huizen,... een lichtmast en wat verder een tribune... Pech! Volgende keer beter.

Thuisgekomen, gewassen en bij Assaf en Annat, met de kleinste gaan spelen. De Hit van het moment is Sushis te rollen in een deken. Zalig Kereltje van 3 jaar. Plus wat gezellig bijgebabbeld met de familie aldaar. Van ginder direct naar Ded en Shula voor avondeten. Ik kan het niet geloven dat ik al 5 dagen in Israel ben en dat ik Ded nog niet gezien had. De grote oom, die vroeger altijd als allereerste ons stond op te wachten in de luchthaven... Een boel leuke verhaaltjes en anekdotes gehoord van de familie en de grootmoeder. Nog wat kinderen en kleinkinderen daar aanwezig lekker gegeten, en het niet te laat gemaakt.
Les van de dag: Kleine Kleinkinderen worden groot, 6jaar gaat al naar de Capoeira, nen andere herrinert zich nog dat ik voetbalde, en zit nu erg actief in de scouts, en de volgende die wandelt binnen in legeruniform,.... ik herriner mij die godferdomm nog met een pamper...

Thuisgekomen,... moe maar voldaan van een lange en leuke dag met een vooruitzicht op een nog langere en leukere dag.

Vanmorgend "Vroeg" vertrokken, ergens rond 9en. Dat is vroeg voor vakantie!, en ver naar het Noorden gereden naar een Plekje genaamd Klil, alwaar de moderne hippies van Israel wonen. Waaronder, mijn nicht. Veel mensen in Tenten, Mongoolse Yurten en dergelijke, hune vorige plek was ook een tent, maar dit zijn enkel de restanten.


Nu zijn ze overgeschakeld naar een huisje, dat me zowel doet denken aan de knusheid van een Zwitserse chalet en aan de inrichting van "The Castle" op Banda Island (Lake Victoria) Stenen banken, Frigo op gas, zonnepanelen voor een minimum aan elektrik,....



Een schat van een hond Lila

en verschillende kleine moestuintjes en kruidentuintjes overal rondom, bovendien eet mijn nicht van zowat elke plant die er groeit, de blaren, de vruchten, de wortels,... en als ze het niet eet gebruikt ze het bijvoorbeeld als spons voor de afwas. (Dedju ik ging een van die Sponsbeesten meebrengen)

Noge enkele uitzichten over het "dorp" Klik, met wat tenten en alternatieve woonvormen, en extreem ydilisch plekje.




Lekkere warme Hummus gaan eten in een lokale snack, Swadisant de beste lokale Hummus. Nu begint het triestige dele van het verhaal, afscheid nemen van mensen die ik deze vakantie niet meer ga zien. Op de terugweg in Yagur gestopt voor dezelfde opdracht, plus een jhat Thee, Maar tevreden dat ik mijn tante daar toch enkele dagen heb gezien. Volgende keer dat ik ze zie is ze misschien met pensioen, wat een gedacht. Maar dan heeft ze tijd om eens langs Belgie te reizen.

De fotos zijn op voor deze blog:
Wat blijft ernog te doen:
Nen dikke Stoef met mijn RaceBolide, die ik morgen niet mag vergeten te tanken.


De ongelovige Thomas Jabberson de ogen uitsteken met een versgeplukte CITROEN:
(Bepaalde takken in de familie hebben het talent om grootheden te kweken en dan spreek ik niet alleen over fruit...)
Niet duidelijk genoeg over hoe groot we spreken?

Mischien zeggen deze proporties u meer iets. (Nikske getrukkeerd, vers uit de fotopers)


Ik benoem Jabberson trouwens tot mijn trouwste Bloglezer, het is duidelijk dat een opleiding BALO een zware blokperiode met zich meebrengt en dat hij regelmatig nood heeft aan hoogstaande Brusselse literaire pauzes.