Het is gedaan,
met een sisser afgesloten
Het was een regenachtige en mottige laatste dag.
Zondagochtend fris opgestaan
De afgelaste bezoekjes van donderdag opgebeld en gevraagd of we smorgens of smiddags of savonds mochten af komen,... wanneer we wilden.
DIRECT, maar eerst nog wat ontbjten en douchen en een kadootje gaan zoeken voor de metekindjes en de taxichauffeurs... en dan eindelijk weg richting Bachan,... en ik maar zoeken op mijn Engelse kaart, blijkt ze dat als Bahkan te schrijven, die zotte engelsen toch. Natuuurlijk kwamen we net toe voor het middageten "Niks te zeggen, direct aan tafel!" Ik denk dat we allebei echt iets moeten doen om er een beetje dikker uit te zien.
Maar ze waren blij ons te zien, en ze zijn de enigen die ook effectief medische beeldvorming hebben bovengehaald en mij hebben gevraagd wat dingen betekenden. Tegen al die andere pipoos: "We moeten u eens tonen wat we hebben, dan kunt ge ons dat uitleggen" maar ze gaan het nooit halen en tonen het mij nooit. Wa wilde dan da ik meer zeg dan: "ghebt er goed aan gedaan van mijn collegas wat werk te geven" en eventueel"maak u maar geen zorgen om die straling"
Heerlijk gegeten, eenvoudige kippesoup en wat slaatjes, eindelijk iemand die begrijpt wat de term "een lichte maaltijd" inhoudt. Maar bejaarde mensen doen nu eenmaal een siësta na het eten en dus werden we na een rondleiding in het uitgebouwde huis vriendelijk de deur gewezen. Maar dat is niet erg want ik moest toch nog een tas maken en bestelde cadeautjes gaan ophalen.
Op de weg naar de luchthaven langs Ded en Shula gegaan voor mijn beloofde Natuurlijke Spons ui Klik die daar mooi op mij lag te wachten,... Hopelijk deze zomer hier in België te verkrijgen als het kweken lukt.
De auto afgeven op de luchthaven was een zaak van nog geen minuut, sleutel afgeven, de tijd dat ik mijn tassen uit de koffers had gehaald, waren de tellers (km en benzine) genoteerd en zonder iets te tekenen mochten we verder, met als enige vraag "Tevreden van de auto?" wat een service, absoluut tevreden.
Op de luchthaven moet ik eerst mama op de trein zetten, anders geraakt ze niet meer thuis. Eindelijk heb ik 5 minuutjes echt vakantie. Dan begint de pret, de veiligheidcontroles van de luchthaven van Tel Aviv en de wondere sleutel die een Israëlisch paspoort is. Complimentjes gekregen over mijn baardje en over mijn Hebreeuws van meerdere CQs. Aan de handbagage veiligheidcontrole moest ik wel vreemd genoeg mijn Pull uit doen "Please take your coat off" Omdat ik aan het babellen was met iemand en naar een babietje aan het lachen was ik niet erg geconcentreerd en heb ik dat spontaan gedaan, toch maar vreemd.
Een uurtje te slijten in de Duty Free,... zoals gewoonlijk een tourtje langs de sportwinkel, de muziekwinkel trok mij voor een keer niet zo aan, een IHT + Haarretz gaan kopen in een krantenwinkel. Want tegenwoordig krijg je geen krant meer bij het opstappen in de vlieger. uit verveling ergens een Pintje besteld, Moesten ze speciaal iemand uit de keuken gaan halen die de Carlsberg kon tappen,... nadat het glas een beetje overloopt gaat ze toch zeker dat glas met een vod te lijf,... en vergeet ze een bierviltje te zetten... ipv bier te exporteren zou Inbev zich beter bezighouden met wat Belgische biercultuur te exporteren. en dat allemaal voor een Pint van 7 Euro bessef ik achteraf, Ik kijk bij mijn pint naar het laatste kwartier van een match die Barcelona wint met 4-1 ofzo, gefascineerd en onder de indruk van het routineuze voetbal. Ik krijg nog wat samenvattingen te zien achteraf van allerlei competities door elkaar, Israel, Engeland, Spanje,... misschien om het niveau verschil te accentueren dat ze dat zo doen. Ik dacht eventjes dat ik naar Kraainem keek.
10 minuten na boarding time bestel ik een ENORME chocoladecroisant en wandel ik op mijn dooitje naar de gate waar nog stees een file staat om in te stappen, ik ga nog wat uit een raam kijken naar een enorme ElAl boeing die met zijn neus meters van het raam staat geparkeerd. Het blijven indrukwekkende dingen die 747s dubbeldekkers
Als een van de laatste in de slurf naar het vliegtuig staan we daar nog 30mins stil,... en RedCap en crew maar zuchten...
Ik stap in, ik zet mij op de eerste rij en 1 minuut later was de deur toe.
Zalige Hostess, ondanks haar naam "Vilain" die elke keer opnieuw in het Frans probeerde met mijn Engelstalige Isralische Buren,... en blij was dat ze Nederlands kon spreken met mij,... Heerlijke Pipos de clowns naast mij. We waren maar met een 6tal die eten hadden besteld, en kregen een gezellige service en lekker eten. Mijn buurman: "Madamme, kan ik nog zo een kaasje krijgen? want met die rooie wijn, dat gaat echt perfect nog zo een kaasje" een simpel hoekje Camembert President
Heb heel de nacht door BattleField Earth doorgelezen, geen nood aan slaap. Mijn achterbuur, jaloers op mijn beenruimte vond het plezant mijn tas onder mijn stoel uit te shotten en onder mijn stoel door steeds tegen mijn voeten te stampen, Na een tijdje bgint hij zich ook druk te maken over vanalles en nogwat, ik blijf doodkalm en vertik het op zijn verzoeken in te gaan. Als het niet van een derde passagier had afgehangen om mijn tas onder zijn stoel te leggen, was dat niet goedgekomen met die man.
In Luik aangekomen valt mijn valies in een hoekje achter de bagageband, en ik maar wachten... eenmaal dat ik mijn tas repereer, geen zin om toelating te vragen ik spring
erover en terug voordat de luchthaven mensen iets kunnen zeggen.
Lap geen Taxi
maar even later toch wel
Doosje koekjes afgegeven
Heel hartelijk bedankt
station Ans
in de trein in slaap gevallen
In de metro net niet,...
thuisgekomen
tegen 7-8u, kweetnietmeer, en geslapen tot savonds laat,... dju ene hele dag om zeep.
en deze reis zit er ook weer op
Moraal van het verhaal:
Ik ga nooit meer op mijn eentje naar Israel.
of
Volgende keer dat ik ga, zeg ik het echt aan niemand, zoals ik me deze keer had voorgenomen, doe ik aan CS en ga en sta ik waar ik maar wil.
vrijdag 21 januari 2011
zaterdag 15 januari 2011
d9dezonsondergang
Zo zag het er ongeveer uit toen ik aankwam aan de zee: veelbelovend...
aan de kant van de jachthaven (het noorden) hing er deze vreemde combinatie in de lucht: onrustwekkend?
Met dit zicht ging ik in een strandcafeetje een stoeltje inpalmen, een theetje drinken en een boekje lezen tot het te donker werd, en dan een babbeltje doen met de serveuze.
Close up van een hoekje van een wolk, ik weet niet of hoekje het juiste woord is...
De fameuze onweerswolk!!! die bliksemde en donderde, en je ziet de regen er ook uit stromen...
Met een moedige oefenende jongleerder circusartiest op de voorgrond, die met moeite de uitgelaten honden van zijn ballen en ander gerief kon houden
en de wolk trekt landinwaarts
en landinwaarts
maar ik heb geen regen gehad
wel mooie bliksems gezien in de verte
aan de kant van de jachthaven (het noorden) hing er deze vreemde combinatie in de lucht: onrustwekkend?
Met dit zicht ging ik in een strandcafeetje een stoeltje inpalmen, een theetje drinken en een boekje lezen tot het te donker werd, en dan een babbeltje doen met de serveuze.
Close up van een hoekje van een wolk, ik weet niet of hoekje het juiste woord is...
De fameuze onweerswolk!!! die bliksemde en donderde, en je ziet de regen er ook uit stromen...
Met een moedige oefenende jongleerder circusartiest op de voorgrond, die met moeite de uitgelaten honden van zijn ballen en ander gerief kon houden
en de wolk trekt landinwaarts
en landinwaarts
maar ik heb geen regen gehad
wel mooie bliksems gezien in de verte
d9snifsnif
D9
Precies ergens iets misgelopen met de Daftellingen, tussen d5 en d6 zaten wel degelijk twee dagen,... en ondertussen zijn we alweer drie dagen verder. Maar dat doet er niet toe, wat er nu toe doet, is dat we al aan dag negen zijn aanbeland, wat zoveel betekent als de voorlaatste dag.
Maar laten we beginnen bij het begin, of waar waren we vorige keer gebleven?
Ik was woensdagavond teruggekeerd van een lange boeiende dag in Klil bij mijn nichtje Ofra. Ik dacht dat ik moe was en misschien wat te weinig gedronken had, en daarom wat koppijn had, maar donderdagochtend had ik het helemaal begrepen: “den dani” was nekeer goed ziek. Omdat we al wat plannen hadden gemaakt voor de dag, wilde ik niet zomaar alles afblazen, ik dacht dat een wandelingetje in de frisse lucht en in het zonlicht mij deugd zou doen. Dus na een licht ontbijtje trek ik er met mama op uit,... naar,.... DE ZEE natuurlijk!!! Ik voel mij extreem plattekes, maar kiek er toch nog een fietsje tussenuit voor de collectie.
Voor de verandering lopen we met mama noordwaarts langs het openluchtzwembad met zeewater op de dijk: Gordon. Tot op welke hoogte is het verantwoord een zwembad naar bier te noemen? Laat staan een zwembad met zout water....
Voor de Jhol en de Lelijkeheid ook nog een fotootje gepakt van de typische Mediterane kusthotels, zoals de meesten onder jullie wel kennen uit Spanje ofzo... Voor de schoonheid ook de rug van mijn mama derop geplakt, zodat het de foto toch nog iets waard is.
Tenslotte een fotootje van de meeuwtjes op de golfbreker
Op de terugweg lopen we langs deze toren in aanbouw, op een terein, waar ik sinds mijn prilste herineringen van deze stad een werf/bouwput heb weten zijn. 't Schijnt is men er eindelijk uit hoe om te gaan met het statuut van UNESCO-werelderfgoed en toch modernistisch en hoogbouw toe te laten.
Wanneer we bijna thuis zijn belt onze gastvrouw waar we de namiddag heen zouden gaan en moet ik teleurstellend melden dat ik doodziek ben en dat ik het niet gepast vind om bij 80plussers in de huiskamer te gaan zitten rondkuchen, hoe graag ik die mensen ook wil terugzien. De Kibbutz Bachan, waar ik voor de eerste keer van mijn leven in aanraking kwam met Simcity (2000 nog in die tijd) en vele andere leuke dingen. Hopelijk geraak ik er nog voor vertrek.
Ikke ziek, mama bezorgd, ikke mijn bedje in met een warme jhat thee,... Mama nog meer extreem erg bezorgd belt rond naar de vriendinen, ge kent dat wel zoals “taantekes” dat doen, om uit te vissen waar ge naartoe moet met nen zieke die niet is ingeschreven in een ziekenkas hier in Israel. Want vreemd genoeg hier in Israel heeft elke ziekenkas zijn eigen dokters/instellingen/systemen. Ondertussen was ook de avondactiviteit, een bezoek aan World Press Photo tentoonstelling, met nichtje Anat afgelast wegens ziekte. Tegen zeven uu begeven we ons dan naar een soort van huisartsen wachtdienstcentrum, eerder een mini medisch centrum dat buiten de uren van de ziekenkas werkt. Alwaar het wat wennen is aan de administratie, maar waar men mij heel beleefd voorziet van Engelse rekeningen voor eventuele teurgbetalingen enzo,... Vepleegster die volgens mij de vest van iemand anders aan had, want op haar badge stond een veel schonere foto dan in't echt :-p maar was wel extreem vriendelijk. “Ja ik weet dat mijn bloeddruk in orde is”, “Tjah waarom zou er iets mis zijn met mijn saturatie?”, “Ok nu heb ik misschien 38graden, maar vanmiddag heb ik thuis 40 gemeten...” Vreemd gedoe allemaal. Dan na nog wat wachten, binnen bij de 2dokteresjes: 4 zinnen gedialogeerd, in mijne mond gekeken naar mijn rug en naar mijn romp geluisterd, en met voldoening tot de eenvoudige conclusie gekomen: “Menneke, ge hebt ne griep”, Aleeeeee? Echt? Ik had nochtans gezworen dat het nen appendicit zou zijn... Maar goed, ik wilde hun jarenlange ervaring, af te leiden uit un korte witte en grijz haar, niet in twijfel trekken. Na 5 minuten om de verassende diagnose uit te dokteren hadden ze nog meer dan 10 min nodig om een verslag uit te typen en een voorschrift te printen.
VIRAL INFECTION – UNSPECIFIED
TAMIFLU 75MG 10X
Mijn huisarts krabelt dat in zijn eentje in 3 seconden op twee velletje papier plus stempel, maar hier met twee duurt dat precies toch wat langer.
Maar goed, nu heb ik nog eens een Shimadzu Rontgenzaal kunnen van binnen bezien, deur stond gewoon open naar de wachtkamer, en belangrijkste van al, pillekes = genezing.
Apotheker om de hoek, en mijn eerste pilletje was weg.
De volgende ochtend was ik wakker als een kippetje, maar natuurlijk waren de geruchten al rondgegaan en moest heel de familie mij aan telefoon hebben. “Maar neen maak jullie geen zorgen, ik ben al bijna helemaal genezen...”
Om goed te genezen maakt een goeie mama goeie soup, het ultieme geneesmiddel. Dus de mama geholpen met het maken van kippesoup en het recept overgeschreven. En lekker gegeten. De zieke zus uit Jeruzalem komt ook nog wat zielig wezen in Tel Aviv, hoewel ik het geen goed idee vind, maar uiteindleijk komt ze zelfs mee naar de Shabbat-maatijd bij Nonkel Ded en Tante Shula. Als ik ziek ben, dat is 1 ding, en dan weet ik wanneer ik thuis moet blijven of naar de dokter gaan, maar de zieke zus die ziek is, dat is nog 13 gradaties erger, vertikken van een dokter te zien, extreem zielig rondsloffen, en toch 2u op een publieke bus zitten om van hot naar her te hossen....
Vreemde mensen die zieke zussen.
Bij de familie op vrijdagavond is het zoals gewoonlijk grote schepuit, sorry: GROOOOTE Schepuit! Als mijn vingers me niet bedriegen bij het tellen waren we met 18, en volgens de heer des huizes mocht dat best elke week zo zijn, “niets zo fijn als heel de familie tesamen te zien”Maar veruit mijn dikste vriend van de avond was de hond genaamd Kartzi, aka Vlooike, die zelfs onder mijn stoel is komen liggen slapen tijdens het eten. Omdat ik als -Special guest- wordt gezien mag ik niets doen in de keuken, geen stoelen helpen verpatsen van links naar rechts.... dus is het normala dat ik mij terugtrek en in een hoekje met de hond ga spelen, de hond die dolgelukkig is met wat meer aandacht dan 25seconden.
Na het eten is er een volksverplakerij aan een of andere populair teeveeprogramma, ik wandel het enorme huis rond op zoek naar verfrissing,... in de salons/keuken/eetzaal stonden de aircos op 30graden te verwarmen....
Maar al bij al een leuke avond. Fijn iedereen nog te hebben gezien daar. Ook mensen die ik absoluut niet kende, maar die duidelijk beter bevriend zijn met de familie dan wij. En ook nog enkele andere intressante algemene culturele fenomenen kunnen aanschouwen.
Met een overvolle maag en op aandringen van een zieke zus en een mama, toch maar beginnen huiswarats keren, alwaar ik voor het eerst sinds lang battlefield earth weer opentrek.... sorry voor de lezers van deze Blog, maar het was blog of boek, en boek wint met straatlengtes voorsprong. Aan de spanning die ik nu zit te lezen zie ik me zelf mijn 8EURO minimaaltijd int vliegtuig overslaan.
En vanmorgend sta ik kiplekkelaat op, ga ik wat in het parkje naast de deur zitten lezen, begint het te regenen, ren ik terug naar binnen, help ik mama een andere soup maken door de groentjes uit de soup van gisteren te mixen tot een banale groentesoupje... en we eten wat,... en ik besluit dat als ik het vandaag niet doe, ik deze vakantie geen zonsdondergang aan de zee zal gezien hebben, dus ik rep me naar het strand met een fotoapparaat, een dik boek een pull want het is koud en een tasje want het riskeert te beginnen regenen.
Maar NOMDIDJOU hangt er toch zeker een fameuze onweerswolk recht voor de zon en haar ondergang... en hoe hard het ok waait, die onweerswolk waait recht naar de kust toe, dus de zon blijft verborgen gedurende het hele proces van ondergang. Hoe teleurstellend dit ook mag klinken, het brengt wel enkele prachtige prentjes waarvan ik strax een selectie in een apparte post zal bloggen.
Op de heenweg het eerste zichtje van de zee
Moderne architectuur
Naast verlaten architectuur en om de hoek van Sheraton
Op de terugweg heb ik zin een straatnaam bordje te fotograferen, hoewel ik absoluut niet meer weet waarom. Frishman is de naam van de straat die ik helemaal uitloop om op het Frishman strand te komen, wat ik gewoonlijk als “mijn” strand beschouw en Ben Yehuda is een straat met coole bars en cafes. Check post d5...
en bijna thuis hoor ik iemand iets van de daken verkondigen, dus kijk ik nieuwsgierig rond, en hoewel ik zijn luidsprekers op zijn autotjes amper versta van het gekraak, toch een fototje van kunnen trekken in de passage
Je moet je voorstellen dat de figuren achterop de auto allemaal mechanisch in beweging waren tijdens het rijden.
Thuisgekomen, de zieke zus naar de grote buscentrale willen brengen, omdat het snel moest gebeuren kijk ik niet op de kaart, mama en zus zullen toch wel weten waar dat is zeker? 1U rondgereden op zoek naar dat station... chance dat zaterdagavond hier even druk is als zondagochtend in brussel. Daarna toch nog naar de world press photo tentoonstelling geweest want laatste avond van de expositie, indrukwekkend, mooi, intrigerend, en vooral fascinerend om een heel bewogen jaar zowel op persoonlijk als algemeen vlak met zo een sterke beelden helemaal te herbeleven,... voor de duidleijkheid, we spreken over 2009. Wonder boven wonder, wie komen we daar tegen in de expositieruimte: onze waarde nicht Anat, die ondanks ons afzeggen van donderdag, toch nog hier geraakt is en ook onder de indruk was.
Omdat we er dan toch allemaal samen waren, allee allemaal: mama en Anat da is al ene heleboel.
Nog wat blijven dineren in het museumrestaurant, Lasagne, mmmh, en ondertussen proberen uitleggen wat Cassoulet is, normaalgezien niet met vis, zeker niet met zalm,...
en thuisgekomen!
Wat hoop ik morgen nog te doen:
Naar Kibutz Bachan op bezoek gaan, A. en E. goeiendag zeggen.
Een natuurlijke spuurschons plus zaadjes van de plant bij nonkel Ded gaan ophalen, waren dat vergeten in Klil toen we vertrokken.
Mijn tas maken
De auto voltanken, teurgbrengen,...
Mijn taxi in Belgie bellen ter bevestiging, stoemweggelings vergeten vandaag.
Rondbellen om dag te zeggen
Iets leuks gaan halen voor Emma en Matthew
De serveuze van het strandcafe op Frishmanstrand gaan goeiendag zeggen :-)
En dan heb ik hopelijk toch nog iets gedaan van mijn vakantie waar ik tevreden over ben.
Maandag of dinsdag een laatste d10 of d11
Tussen de soup en de aardappels door kreeg ik plots een sms van mijn metekindje dat ze een broertje Matthew gekregen heeft voor haar 14de maand en 11 dagen. Proficiat, wensen rechtstreeks te richten aan de familie Crabbe-Janssens
Jullie hoestende, mislukte ziekelijke, moe, volgevreten, overgefamiliriseerde, kapoen.
d.
Precies ergens iets misgelopen met de Daftellingen, tussen d5 en d6 zaten wel degelijk twee dagen,... en ondertussen zijn we alweer drie dagen verder. Maar dat doet er niet toe, wat er nu toe doet, is dat we al aan dag negen zijn aanbeland, wat zoveel betekent als de voorlaatste dag.
Maar laten we beginnen bij het begin, of waar waren we vorige keer gebleven?
Ik was woensdagavond teruggekeerd van een lange boeiende dag in Klil bij mijn nichtje Ofra. Ik dacht dat ik moe was en misschien wat te weinig gedronken had, en daarom wat koppijn had, maar donderdagochtend had ik het helemaal begrepen: “den dani” was nekeer goed ziek. Omdat we al wat plannen hadden gemaakt voor de dag, wilde ik niet zomaar alles afblazen, ik dacht dat een wandelingetje in de frisse lucht en in het zonlicht mij deugd zou doen. Dus na een licht ontbijtje trek ik er met mama op uit,... naar,.... DE ZEE natuurlijk!!! Ik voel mij extreem plattekes, maar kiek er toch nog een fietsje tussenuit voor de collectie.
Voor de verandering lopen we met mama noordwaarts langs het openluchtzwembad met zeewater op de dijk: Gordon. Tot op welke hoogte is het verantwoord een zwembad naar bier te noemen? Laat staan een zwembad met zout water....
Voor de Jhol en de Lelijkeheid ook nog een fotootje gepakt van de typische Mediterane kusthotels, zoals de meesten onder jullie wel kennen uit Spanje ofzo... Voor de schoonheid ook de rug van mijn mama derop geplakt, zodat het de foto toch nog iets waard is.
Tenslotte een fotootje van de meeuwtjes op de golfbreker
Op de terugweg lopen we langs deze toren in aanbouw, op een terein, waar ik sinds mijn prilste herineringen van deze stad een werf/bouwput heb weten zijn. 't Schijnt is men er eindelijk uit hoe om te gaan met het statuut van UNESCO-werelderfgoed en toch modernistisch en hoogbouw toe te laten.
Wanneer we bijna thuis zijn belt onze gastvrouw waar we de namiddag heen zouden gaan en moet ik teleurstellend melden dat ik doodziek ben en dat ik het niet gepast vind om bij 80plussers in de huiskamer te gaan zitten rondkuchen, hoe graag ik die mensen ook wil terugzien. De Kibbutz Bachan, waar ik voor de eerste keer van mijn leven in aanraking kwam met Simcity (2000 nog in die tijd) en vele andere leuke dingen. Hopelijk geraak ik er nog voor vertrek.
Ikke ziek, mama bezorgd, ikke mijn bedje in met een warme jhat thee,... Mama nog meer extreem erg bezorgd belt rond naar de vriendinen, ge kent dat wel zoals “taantekes” dat doen, om uit te vissen waar ge naartoe moet met nen zieke die niet is ingeschreven in een ziekenkas hier in Israel. Want vreemd genoeg hier in Israel heeft elke ziekenkas zijn eigen dokters/instellingen/systemen. Ondertussen was ook de avondactiviteit, een bezoek aan World Press Photo tentoonstelling, met nichtje Anat afgelast wegens ziekte. Tegen zeven uu begeven we ons dan naar een soort van huisartsen wachtdienstcentrum, eerder een mini medisch centrum dat buiten de uren van de ziekenkas werkt. Alwaar het wat wennen is aan de administratie, maar waar men mij heel beleefd voorziet van Engelse rekeningen voor eventuele teurgbetalingen enzo,... Vepleegster die volgens mij de vest van iemand anders aan had, want op haar badge stond een veel schonere foto dan in't echt :-p maar was wel extreem vriendelijk. “Ja ik weet dat mijn bloeddruk in orde is”, “Tjah waarom zou er iets mis zijn met mijn saturatie?”, “Ok nu heb ik misschien 38graden, maar vanmiddag heb ik thuis 40 gemeten...” Vreemd gedoe allemaal. Dan na nog wat wachten, binnen bij de 2dokteresjes: 4 zinnen gedialogeerd, in mijne mond gekeken naar mijn rug en naar mijn romp geluisterd, en met voldoening tot de eenvoudige conclusie gekomen: “Menneke, ge hebt ne griep”, Aleeeeee? Echt? Ik had nochtans gezworen dat het nen appendicit zou zijn... Maar goed, ik wilde hun jarenlange ervaring, af te leiden uit un korte witte en grijz haar, niet in twijfel trekken. Na 5 minuten om de verassende diagnose uit te dokteren hadden ze nog meer dan 10 min nodig om een verslag uit te typen en een voorschrift te printen.
VIRAL INFECTION – UNSPECIFIED
TAMIFLU 75MG 10X
Mijn huisarts krabelt dat in zijn eentje in 3 seconden op twee velletje papier plus stempel, maar hier met twee duurt dat precies toch wat langer.
Maar goed, nu heb ik nog eens een Shimadzu Rontgenzaal kunnen van binnen bezien, deur stond gewoon open naar de wachtkamer, en belangrijkste van al, pillekes = genezing.
Apotheker om de hoek, en mijn eerste pilletje was weg.
De volgende ochtend was ik wakker als een kippetje, maar natuurlijk waren de geruchten al rondgegaan en moest heel de familie mij aan telefoon hebben. “Maar neen maak jullie geen zorgen, ik ben al bijna helemaal genezen...”
Om goed te genezen maakt een goeie mama goeie soup, het ultieme geneesmiddel. Dus de mama geholpen met het maken van kippesoup en het recept overgeschreven. En lekker gegeten. De zieke zus uit Jeruzalem komt ook nog wat zielig wezen in Tel Aviv, hoewel ik het geen goed idee vind, maar uiteindleijk komt ze zelfs mee naar de Shabbat-maatijd bij Nonkel Ded en Tante Shula. Als ik ziek ben, dat is 1 ding, en dan weet ik wanneer ik thuis moet blijven of naar de dokter gaan, maar de zieke zus die ziek is, dat is nog 13 gradaties erger, vertikken van een dokter te zien, extreem zielig rondsloffen, en toch 2u op een publieke bus zitten om van hot naar her te hossen....
Vreemde mensen die zieke zussen.
Bij de familie op vrijdagavond is het zoals gewoonlijk grote schepuit, sorry: GROOOOTE Schepuit! Als mijn vingers me niet bedriegen bij het tellen waren we met 18, en volgens de heer des huizes mocht dat best elke week zo zijn, “niets zo fijn als heel de familie tesamen te zien”Maar veruit mijn dikste vriend van de avond was de hond genaamd Kartzi, aka Vlooike, die zelfs onder mijn stoel is komen liggen slapen tijdens het eten. Omdat ik als -Special guest- wordt gezien mag ik niets doen in de keuken, geen stoelen helpen verpatsen van links naar rechts.... dus is het normala dat ik mij terugtrek en in een hoekje met de hond ga spelen, de hond die dolgelukkig is met wat meer aandacht dan 25seconden.
Na het eten is er een volksverplakerij aan een of andere populair teeveeprogramma, ik wandel het enorme huis rond op zoek naar verfrissing,... in de salons/keuken/eetzaal stonden de aircos op 30graden te verwarmen....
Maar al bij al een leuke avond. Fijn iedereen nog te hebben gezien daar. Ook mensen die ik absoluut niet kende, maar die duidelijk beter bevriend zijn met de familie dan wij. En ook nog enkele andere intressante algemene culturele fenomenen kunnen aanschouwen.
Met een overvolle maag en op aandringen van een zieke zus en een mama, toch maar beginnen huiswarats keren, alwaar ik voor het eerst sinds lang battlefield earth weer opentrek.... sorry voor de lezers van deze Blog, maar het was blog of boek, en boek wint met straatlengtes voorsprong. Aan de spanning die ik nu zit te lezen zie ik me zelf mijn 8EURO minimaaltijd int vliegtuig overslaan.
En vanmorgend sta ik kiplekkelaat op, ga ik wat in het parkje naast de deur zitten lezen, begint het te regenen, ren ik terug naar binnen, help ik mama een andere soup maken door de groentjes uit de soup van gisteren te mixen tot een banale groentesoupje... en we eten wat,... en ik besluit dat als ik het vandaag niet doe, ik deze vakantie geen zonsdondergang aan de zee zal gezien hebben, dus ik rep me naar het strand met een fotoapparaat, een dik boek een pull want het is koud en een tasje want het riskeert te beginnen regenen.
Maar NOMDIDJOU hangt er toch zeker een fameuze onweerswolk recht voor de zon en haar ondergang... en hoe hard het ok waait, die onweerswolk waait recht naar de kust toe, dus de zon blijft verborgen gedurende het hele proces van ondergang. Hoe teleurstellend dit ook mag klinken, het brengt wel enkele prachtige prentjes waarvan ik strax een selectie in een apparte post zal bloggen.
Op de heenweg het eerste zichtje van de zee
Moderne architectuur
Naast verlaten architectuur en om de hoek van Sheraton
Op de terugweg heb ik zin een straatnaam bordje te fotograferen, hoewel ik absoluut niet meer weet waarom. Frishman is de naam van de straat die ik helemaal uitloop om op het Frishman strand te komen, wat ik gewoonlijk als “mijn” strand beschouw en Ben Yehuda is een straat met coole bars en cafes. Check post d5...
en bijna thuis hoor ik iemand iets van de daken verkondigen, dus kijk ik nieuwsgierig rond, en hoewel ik zijn luidsprekers op zijn autotjes amper versta van het gekraak, toch een fototje van kunnen trekken in de passage
Je moet je voorstellen dat de figuren achterop de auto allemaal mechanisch in beweging waren tijdens het rijden.
Thuisgekomen, de zieke zus naar de grote buscentrale willen brengen, omdat het snel moest gebeuren kijk ik niet op de kaart, mama en zus zullen toch wel weten waar dat is zeker? 1U rondgereden op zoek naar dat station... chance dat zaterdagavond hier even druk is als zondagochtend in brussel. Daarna toch nog naar de world press photo tentoonstelling geweest want laatste avond van de expositie, indrukwekkend, mooi, intrigerend, en vooral fascinerend om een heel bewogen jaar zowel op persoonlijk als algemeen vlak met zo een sterke beelden helemaal te herbeleven,... voor de duidleijkheid, we spreken over 2009. Wonder boven wonder, wie komen we daar tegen in de expositieruimte: onze waarde nicht Anat, die ondanks ons afzeggen van donderdag, toch nog hier geraakt is en ook onder de indruk was.
Omdat we er dan toch allemaal samen waren, allee allemaal: mama en Anat da is al ene heleboel.
Nog wat blijven dineren in het museumrestaurant, Lasagne, mmmh, en ondertussen proberen uitleggen wat Cassoulet is, normaalgezien niet met vis, zeker niet met zalm,...
en thuisgekomen!
Wat hoop ik morgen nog te doen:
Naar Kibutz Bachan op bezoek gaan, A. en E. goeiendag zeggen.
Een natuurlijke spuurschons plus zaadjes van de plant bij nonkel Ded gaan ophalen, waren dat vergeten in Klil toen we vertrokken.
Mijn tas maken
De auto voltanken, teurgbrengen,...
Mijn taxi in Belgie bellen ter bevestiging, stoemweggelings vergeten vandaag.
Rondbellen om dag te zeggen
Iets leuks gaan halen voor Emma en Matthew
De serveuze van het strandcafe op Frishmanstrand gaan goeiendag zeggen :-)
En dan heb ik hopelijk toch nog iets gedaan van mijn vakantie waar ik tevreden over ben.
Maandag of dinsdag een laatste d10 of d11
Tussen de soup en de aardappels door kreeg ik plots een sms van mijn metekindje dat ze een broertje Matthew gekregen heeft voor haar 14de maand en 11 dagen. Proficiat, wensen rechtstreeks te richten aan de familie Crabbe-Janssens
Jullie hoestende, mislukte ziekelijke, moe, volgevreten, overgefamiliriseerde, kapoen.
d.
woensdag 12 januari 2011
d6 (dedju da betekent dat ik over de helft zit)
Eventjes moeten bekijken waar de vorige blog gestopt was...
Maandagavond, iets gaan drinken met de zotte zus en ne zotte vriend van haar. Maar zoals het "serieuze" werkende mensen betaamt: "We gaan het niet te laat maken..." Wat zoveel betekende als 1! Pintje (allee nen halve liter Tuborg voor mij) en om 23h thuis zijn. Maar goed een avondje uit is een avondje uit, en het was nog wel een leuke plek, ik zou er nog wel eens paseren voor de gezelligheid. Bij het buitenwandelen wel de security van de bar ernaast zwaar tegen de poten van zijn stoeltje gepist...
Omdat ik de vorige Posts teveel schrijf en te weinig fotos zet, probeer ik het nu omgekeerd. Bovendien schrijf ik direct op de Blog.
Dinsdag ochtend rustig opgestaan, wat zoveel betekent als "lang uitgeslapen" en zoals gepland met de mama naar de bank gegaan. Een hele boel Heisa voor gewoon een paar handtekeningetjes, Maar ze waren daar zooo blij van mij te zien. Ik voelde me er eventjes nen echte VIClochard. Maar de bediende was extreem sympathiek.
Omdat we dan toch al ver zuidwaarts waren gewandeld, zijn we via de oudste wijken van Tel Aviv naar de zee gewandeld. De meeste huizen poepsjiek gerenoveerd, oude smalle rustige straatjes, hier en daar nog een oud verlaten achtersteegje. Maar al bij al een mooie buurt om te kuieren.
Aan de zee gekomen, bleek dat we heel dichtbij Yaffo waren, en omdat ik regelmatig langs de dijk tot daar loop wilde ik wel eens die buurt landinwaarts verkennen, de perfecte gelegenheid. Bovendien Ligt Bloomfield Stadion hier om de hoek (Waar Hapoel Tel Aviv voetbalt). Vanop de dijk/esplanade probeer ik me richting het stadion te orienteren.
In de haven van Yaffo zien we nog wat oudere gebouwen, maar landinwaarts, Sjiek en netjes gerenoveerd.
Zicht op de kust van Tel Aviv.
Yaffo gezien vanop de dijk in Tel Aviv
Vanop de dijk zie ik een lichtmast en gaat mijn voetbalhartje sneller slaan. Al enkele jaren loop ik regelmatig tot hier, ik weet dat het stadion hier maar enkele straten landinwaarts ligt, maar ben er nooit geraakt.
We wandelen verder de haven in, de berg van Yaffo op. en ziehier weer een zicht op het stadion, het nadert ons!
Ergens tussen de kleine op en af straatjes van Yaffo ontdek ik dit prachtige tafereel.
We eten in de meeste ultieme toeristenval, een heerlijke portie Hummus, falafel, en bonensoep. En de oberes wijst ons de weg naar Bloomfield, 3-4minuten stappen volgens haar, altijd rechtdoor, ge kunt niet missen. Maar dat doen we natuurlijk wel, en na enkele leuke omzwervingen door gespecialiseerde marktstraatjes, besluiten we om toch maar op een bus huiswaarts te springen. Kwestie van de plannen voor de rest van de dag niet in het gedrang te brengen. We rijden nog geen 200m en wat zie ik daar tussen de huizen,... een lichtmast en wat verder een tribune... Pech! Volgende keer beter.
Thuisgekomen, gewassen en bij Assaf en Annat, met de kleinste gaan spelen. De Hit van het moment is Sushis te rollen in een deken. Zalig Kereltje van 3 jaar. Plus wat gezellig bijgebabbeld met de familie aldaar. Van ginder direct naar Ded en Shula voor avondeten. Ik kan het niet geloven dat ik al 5 dagen in Israel ben en dat ik Ded nog niet gezien had. De grote oom, die vroeger altijd als allereerste ons stond op te wachten in de luchthaven... Een boel leuke verhaaltjes en anekdotes gehoord van de familie en de grootmoeder. Nog wat kinderen en kleinkinderen daar aanwezig lekker gegeten, en het niet te laat gemaakt.
Les van de dag: Kleine Kleinkinderen worden groot, 6jaar gaat al naar de Capoeira, nen andere herrinert zich nog dat ik voetbalde, en zit nu erg actief in de scouts, en de volgende die wandelt binnen in legeruniform,.... ik herriner mij die godferdomm nog met een pamper...
Thuisgekomen,... moe maar voldaan van een lange en leuke dag met een vooruitzicht op een nog langere en leukere dag.
Vanmorgend "Vroeg" vertrokken, ergens rond 9en. Dat is vroeg voor vakantie!, en ver naar het Noorden gereden naar een Plekje genaamd Klil, alwaar de moderne hippies van Israel wonen. Waaronder, mijn nicht. Veel mensen in Tenten, Mongoolse Yurten en dergelijke, hune vorige plek was ook een tent, maar dit zijn enkel de restanten.
Nu zijn ze overgeschakeld naar een huisje, dat me zowel doet denken aan de knusheid van een Zwitserse chalet en aan de inrichting van "The Castle" op Banda Island (Lake Victoria) Stenen banken, Frigo op gas, zonnepanelen voor een minimum aan elektrik,....
Een schat van een hond Lila
en verschillende kleine moestuintjes en kruidentuintjes overal rondom, bovendien eet mijn nicht van zowat elke plant die er groeit, de blaren, de vruchten, de wortels,... en als ze het niet eet gebruikt ze het bijvoorbeeld als spons voor de afwas. (Dedju ik ging een van die Sponsbeesten meebrengen)
Noge enkele uitzichten over het "dorp" Klik, met wat tenten en alternatieve woonvormen, en extreem ydilisch plekje.
Lekkere warme Hummus gaan eten in een lokale snack, Swadisant de beste lokale Hummus. Nu begint het triestige dele van het verhaal, afscheid nemen van mensen die ik deze vakantie niet meer ga zien. Op de terugweg in Yagur gestopt voor dezelfde opdracht, plus een jhat Thee, Maar tevreden dat ik mijn tante daar toch enkele dagen heb gezien. Volgende keer dat ik ze zie is ze misschien met pensioen, wat een gedacht. Maar dan heeft ze tijd om eens langs Belgie te reizen.
De fotos zijn op voor deze blog:
Wat blijft ernog te doen:
Nen dikke Stoef met mijn RaceBolide, die ik morgen niet mag vergeten te tanken.
De ongelovige Thomas Jabberson de ogen uitsteken met een versgeplukte CITROEN:
(Bepaalde takken in de familie hebben het talent om grootheden te kweken en dan spreek ik niet alleen over fruit...)
Niet duidelijk genoeg over hoe groot we spreken?
Mischien zeggen deze proporties u meer iets. (Nikske getrukkeerd, vers uit de fotopers)
Ik benoem Jabberson trouwens tot mijn trouwste Bloglezer, het is duidelijk dat een opleiding BALO een zware blokperiode met zich meebrengt en dat hij regelmatig nood heeft aan hoogstaande Brusselse literaire pauzes.
Maandagavond, iets gaan drinken met de zotte zus en ne zotte vriend van haar. Maar zoals het "serieuze" werkende mensen betaamt: "We gaan het niet te laat maken..." Wat zoveel betekende als 1! Pintje (allee nen halve liter Tuborg voor mij) en om 23h thuis zijn. Maar goed een avondje uit is een avondje uit, en het was nog wel een leuke plek, ik zou er nog wel eens paseren voor de gezelligheid. Bij het buitenwandelen wel de security van de bar ernaast zwaar tegen de poten van zijn stoeltje gepist...
Omdat ik de vorige Posts teveel schrijf en te weinig fotos zet, probeer ik het nu omgekeerd. Bovendien schrijf ik direct op de Blog.
Dinsdag ochtend rustig opgestaan, wat zoveel betekent als "lang uitgeslapen" en zoals gepland met de mama naar de bank gegaan. Een hele boel Heisa voor gewoon een paar handtekeningetjes, Maar ze waren daar zooo blij van mij te zien. Ik voelde me er eventjes nen echte VIClochard. Maar de bediende was extreem sympathiek.
Omdat we dan toch al ver zuidwaarts waren gewandeld, zijn we via de oudste wijken van Tel Aviv naar de zee gewandeld. De meeste huizen poepsjiek gerenoveerd, oude smalle rustige straatjes, hier en daar nog een oud verlaten achtersteegje. Maar al bij al een mooie buurt om te kuieren.
Aan de zee gekomen, bleek dat we heel dichtbij Yaffo waren, en omdat ik regelmatig langs de dijk tot daar loop wilde ik wel eens die buurt landinwaarts verkennen, de perfecte gelegenheid. Bovendien Ligt Bloomfield Stadion hier om de hoek (Waar Hapoel Tel Aviv voetbalt). Vanop de dijk/esplanade probeer ik me richting het stadion te orienteren.
In de haven van Yaffo zien we nog wat oudere gebouwen, maar landinwaarts, Sjiek en netjes gerenoveerd.
Zicht op de kust van Tel Aviv.
Yaffo gezien vanop de dijk in Tel Aviv
Vanop de dijk zie ik een lichtmast en gaat mijn voetbalhartje sneller slaan. Al enkele jaren loop ik regelmatig tot hier, ik weet dat het stadion hier maar enkele straten landinwaarts ligt, maar ben er nooit geraakt.
We wandelen verder de haven in, de berg van Yaffo op. en ziehier weer een zicht op het stadion, het nadert ons!
Ergens tussen de kleine op en af straatjes van Yaffo ontdek ik dit prachtige tafereel.We eten in de meeste ultieme toeristenval, een heerlijke portie Hummus, falafel, en bonensoep. En de oberes wijst ons de weg naar Bloomfield, 3-4minuten stappen volgens haar, altijd rechtdoor, ge kunt niet missen. Maar dat doen we natuurlijk wel, en na enkele leuke omzwervingen door gespecialiseerde marktstraatjes, besluiten we om toch maar op een bus huiswaarts te springen. Kwestie van de plannen voor de rest van de dag niet in het gedrang te brengen. We rijden nog geen 200m en wat zie ik daar tussen de huizen,... een lichtmast en wat verder een tribune... Pech! Volgende keer beter.
Thuisgekomen, gewassen en bij Assaf en Annat, met de kleinste gaan spelen. De Hit van het moment is Sushis te rollen in een deken. Zalig Kereltje van 3 jaar. Plus wat gezellig bijgebabbeld met de familie aldaar. Van ginder direct naar Ded en Shula voor avondeten. Ik kan het niet geloven dat ik al 5 dagen in Israel ben en dat ik Ded nog niet gezien had. De grote oom, die vroeger altijd als allereerste ons stond op te wachten in de luchthaven... Een boel leuke verhaaltjes en anekdotes gehoord van de familie en de grootmoeder. Nog wat kinderen en kleinkinderen daar aanwezig lekker gegeten, en het niet te laat gemaakt.
Les van de dag: Kleine Kleinkinderen worden groot, 6jaar gaat al naar de Capoeira, nen andere herrinert zich nog dat ik voetbalde, en zit nu erg actief in de scouts, en de volgende die wandelt binnen in legeruniform,.... ik herriner mij die godferdomm nog met een pamper...
Thuisgekomen,... moe maar voldaan van een lange en leuke dag met een vooruitzicht op een nog langere en leukere dag.
Vanmorgend "Vroeg" vertrokken, ergens rond 9en. Dat is vroeg voor vakantie!, en ver naar het Noorden gereden naar een Plekje genaamd Klil, alwaar de moderne hippies van Israel wonen. Waaronder, mijn nicht. Veel mensen in Tenten, Mongoolse Yurten en dergelijke, hune vorige plek was ook een tent, maar dit zijn enkel de restanten.
Nu zijn ze overgeschakeld naar een huisje, dat me zowel doet denken aan de knusheid van een Zwitserse chalet en aan de inrichting van "The Castle" op Banda Island (Lake Victoria) Stenen banken, Frigo op gas, zonnepanelen voor een minimum aan elektrik,....
Een schat van een hond Lila
en verschillende kleine moestuintjes en kruidentuintjes overal rondom, bovendien eet mijn nicht van zowat elke plant die er groeit, de blaren, de vruchten, de wortels,... en als ze het niet eet gebruikt ze het bijvoorbeeld als spons voor de afwas. (Dedju ik ging een van die Sponsbeesten meebrengen)
Noge enkele uitzichten over het "dorp" Klik, met wat tenten en alternatieve woonvormen, en extreem ydilisch plekje.
Lekkere warme Hummus gaan eten in een lokale snack, Swadisant de beste lokale Hummus. Nu begint het triestige dele van het verhaal, afscheid nemen van mensen die ik deze vakantie niet meer ga zien. Op de terugweg in Yagur gestopt voor dezelfde opdracht, plus een jhat Thee, Maar tevreden dat ik mijn tante daar toch enkele dagen heb gezien. Volgende keer dat ik ze zie is ze misschien met pensioen, wat een gedacht. Maar dan heeft ze tijd om eens langs Belgie te reizen.
De fotos zijn op voor deze blog:
Wat blijft ernog te doen:
Nen dikke Stoef met mijn RaceBolide, die ik morgen niet mag vergeten te tanken.
De ongelovige Thomas Jabberson de ogen uitsteken met een versgeplukte CITROEN:
(Bepaalde takken in de familie hebben het talent om grootheden te kweken en dan spreek ik niet alleen over fruit...)
Niet duidelijk genoeg over hoe groot we spreken?
Mischien zeggen deze proporties u meer iets. (Nikske getrukkeerd, vers uit de fotopers)
Ik benoem Jabberson trouwens tot mijn trouwste Bloglezer, het is duidelijk dat een opleiding BALO een zware blokperiode met zich meebrengt en dat hij regelmatig nood heeft aan hoogstaande Brusselse literaire pauzes.
maandag 10 januari 2011
d5
D5
Eergisteren na het bloggen van de vorige Post, was het toch al redelijk laat, alhoewel, niet echt laat, maar plots was ik toch redelijk moe en dus besloot ik maar niet meer weg te gaan. Voor het slapen gaan nog wat verder lezen in Battlefield Earth (een aanrader) waar de actie zich plots verplaatst van New Denver (Noord-Amerika) naar Centraal Afrika, Mountains of the Moon, Lake Victoria, Mount Elgon,... Tiens, die namen komen mij bekend voor.
's Morgens lekker uitgeslapen, geen verplichtingen, geen zin om te gaan lopen. Toch wat spierpijn van de vorige inspanning, plus vermoeidheid van het weekend. Met mama naar het ziekenhuis gegaan, voor een of ander onderzoek, nutteloos voor zover ik het goed begrepen heb. Maar na een tijdje wachten, bol ik hem als mama typisch Israelisch gaat vragen waarom ze zo lang moet wachten. (“Omdat de dokter bezig is, tiens!”)
Ik besluit mijn cadeautje van Yonina te gaan omwisselen. Onderweg merk ik dat de fietsers steeds talrijker worden in Tel Aviv tijdens mijn laatste bezoeken, dat verdiend een fotoreportage,... Vooral omdat de fietsen over het algemeen de gemiddelde originaliteit van een Belgische fiets overtreffen.
Tiens, een kat op een fiets, dat moet de mijne ook leren.
Tiens een rode ketting, da is origineel.
Zou dat makelijk rijden zijn zo een voorwiel?
of achterwiel?
In de hemden winkel geef ik mijn gekregen hemd af, eerste reactie van de “verkeerde” winkelbediende: “Oooh, dat is zo zonde, dat zou u nochtans echt schattig gestaan hebben, en plus is het een mediumeke, mooi strak op u lichaam” Arme man toen hij zag dat ik de eenvoudigste L en XL truien heb meegenomen. Als ik de ene pull beu ben, denk ik er Fidel op te laten drukken op de rug, drie keer raden naar de naam van de winkel.
Rondgekuierd in Dizengoff Centre. In de Addidas shop, wijst een winkelbediende me in het Engels direct naar de hoek met “Classic” sneakers. Ik vermoed dat hij onder de indruk was van mijn versleten Air Maxkes. Heb hem wijsgemaakt dat ik gewoon de prijs kwam vergelijken van de meeste standaard voetbalschoen: de Copas staan ergens boven in een hoekje, niemand koopt dat hier precies. Andere aankopen: mini-leren kaartenhouder, nog niet in gebruik en wat muziek voor in de auto:
De citroenen zijn geplukt in Yagur. Er waren er ook nog grotere.
Thuisgekomen, mama was met een buurvrouw die gevallen was naar het ziekenhuis, waar ze net vandaan kwam. Dus ben ik maar wat van het laatste zonlicht gaan genieten met mijn boekje in het parkje en face. Na het laatste zonlicht heb ik verder genoten van de parkverlichting, boek was te spannend om naar huis te gaan.
Thuisgekomen heeft mama mij een typische eenvoudige mama-maaltijd klaargemaakt. Aaaaah, eindelijk eens wat anders dan al dat zwaar vettig gekruid overgedoseerd onzout eten van thuis ;-)
*
Kleine pauze ingelast voor de tweede typische mama-maaltijd vanavond
*
De rest van de avond wilde ik toch nog eens eventjes een uitje gaan maken en ben ik maar gaan wandelen, Ibn-Gvirol op en af, maar wat een teleurstelling: Mijn pool-bar is TOE (werken). Wandellen langs de poepsjieke uitgaansgelegenheden van DE straat van noord Tel Aviv is hilarisch voor een Belgische toerist, elke bar heeft wel een Belgisch Bier attribuut, de ene heeft een Stella tap, misschien met Stella, de andere heeft een Duvel reclamepaneel, zag er extreem authentiek uit...
Om het plaatje helemaal compleet te maken, tussen elke twee bars met soms Belgische bieren, bevindt zich nog een chocolatier, waarvan de ene er al authentieker dan de andere uitziet. De enige die ik zou vetrouwen is de enige echte Leonidas. Ik maar lopen in Woluwe om voor sluitingstijd bij Leonidas te zijn voor cadeautjes, blijkt dat ze dat hier ook gewoon hebben. Onnozelaar!
Maar al bij al een leuke lange wandeling.
Vanmorgend ben ik dan ook goedgeluimd en versgeperst wakker geworden en opgestaan, mijn loopplunje aangetrokken,... en terug in bed gekropen, om een tijdje later voor een tweed ekeer wakker te worden en te gaan lopen: 50 minuten gelopen, maar ik vermoed bijna 2 uur weggeweest. Op het strand gekuierd, wat in het ondiepe water langs het strand gewandeld.
Rode streep ben ik blootsvoets op en af gelopen en dan door het water gewandeld.
's Middags is zussie teruggekomen van Jeruzalem, net toen ik voor mezelf twee heerlijk eitjes aan het bakken was, dus nog een extra eitje gebakken met “Scorpions” op de achtergrond. Lekker gegeten en vervolgens een shoppingetje gedaan met de zus in Azrielli Centre en een Cappucina getrakteerd gekregen, Joepie. Conclusie van de dag: Air Maxen zijn hier ook duur. Op de terugweg “Disney”Wolken gefotografeerd.
Thuisgekomen, op mama gewacht, wat aan mijn eindwerk presentatie gewerkt, en deze blog beginnen schrijven. Straks de fotografische bijlages en het internetten doen vanop de grote internet computer van mama, dit is namelijk geschreven op mijn kleine favo laptopje.
Toekomstplannen:
-Vanavond met zus en copain iets gaan drinken.
-Morgen nara de bank, schijnt moet ik daar nog papieren gaan tekenen.
-Morgenavond bij Shula, de andere tante op bezoek, dat wordt me weer een braspartij.
-Woensdag naar Klil in het hoge noorden, waar mijn lievelingsnicht Ofra haar nederige stulpje heeft: een soort van ecologisch, energiezuinig zelfgemaakte mudhouse. Haar neefjes beschrijven het als een huis zonder televisie en met een fauteuil van rotsen. Eventueel op de terugweg langs Yagur paseren.
…
-Vrijdag avond Shabbat bij Schula.
Om wat op de hoogte te blijven heb ik me een internationale krant gekocht (IHT), so far trekt zuid-Sudan vredig naar de stembus.
Voor de fun nog wat straatbeelden van tijdens mijn rondsluimeringen.
Eergisteren na het bloggen van de vorige Post, was het toch al redelijk laat, alhoewel, niet echt laat, maar plots was ik toch redelijk moe en dus besloot ik maar niet meer weg te gaan. Voor het slapen gaan nog wat verder lezen in Battlefield Earth (een aanrader) waar de actie zich plots verplaatst van New Denver (Noord-Amerika) naar Centraal Afrika, Mountains of the Moon, Lake Victoria, Mount Elgon,... Tiens, die namen komen mij bekend voor.
's Morgens lekker uitgeslapen, geen verplichtingen, geen zin om te gaan lopen. Toch wat spierpijn van de vorige inspanning, plus vermoeidheid van het weekend. Met mama naar het ziekenhuis gegaan, voor een of ander onderzoek, nutteloos voor zover ik het goed begrepen heb. Maar na een tijdje wachten, bol ik hem als mama typisch Israelisch gaat vragen waarom ze zo lang moet wachten. (“Omdat de dokter bezig is, tiens!”)
Ik besluit mijn cadeautje van Yonina te gaan omwisselen. Onderweg merk ik dat de fietsers steeds talrijker worden in Tel Aviv tijdens mijn laatste bezoeken, dat verdiend een fotoreportage,... Vooral omdat de fietsen over het algemeen de gemiddelde originaliteit van een Belgische fiets overtreffen.
Tiens, een kat op een fiets, dat moet de mijne ook leren.
Tiens een rode ketting, da is origineel.
Zou dat makelijk rijden zijn zo een voorwiel?
of achterwiel?
In de hemden winkel geef ik mijn gekregen hemd af, eerste reactie van de “verkeerde” winkelbediende: “Oooh, dat is zo zonde, dat zou u nochtans echt schattig gestaan hebben, en plus is het een mediumeke, mooi strak op u lichaam” Arme man toen hij zag dat ik de eenvoudigste L en XL truien heb meegenomen. Als ik de ene pull beu ben, denk ik er Fidel op te laten drukken op de rug, drie keer raden naar de naam van de winkel.
Rondgekuierd in Dizengoff Centre. In de Addidas shop, wijst een winkelbediende me in het Engels direct naar de hoek met “Classic” sneakers. Ik vermoed dat hij onder de indruk was van mijn versleten Air Maxkes. Heb hem wijsgemaakt dat ik gewoon de prijs kwam vergelijken van de meeste standaard voetbalschoen: de Copas staan ergens boven in een hoekje, niemand koopt dat hier precies. Andere aankopen: mini-leren kaartenhouder, nog niet in gebruik en wat muziek voor in de auto:
De citroenen zijn geplukt in Yagur. Er waren er ook nog grotere.
Thuisgekomen, mama was met een buurvrouw die gevallen was naar het ziekenhuis, waar ze net vandaan kwam. Dus ben ik maar wat van het laatste zonlicht gaan genieten met mijn boekje in het parkje en face. Na het laatste zonlicht heb ik verder genoten van de parkverlichting, boek was te spannend om naar huis te gaan.
Thuisgekomen heeft mama mij een typische eenvoudige mama-maaltijd klaargemaakt. Aaaaah, eindelijk eens wat anders dan al dat zwaar vettig gekruid overgedoseerd onzout eten van thuis ;-)
*
Kleine pauze ingelast voor de tweede typische mama-maaltijd vanavond
*
De rest van de avond wilde ik toch nog eens eventjes een uitje gaan maken en ben ik maar gaan wandelen, Ibn-Gvirol op en af, maar wat een teleurstelling: Mijn pool-bar is TOE (werken). Wandellen langs de poepsjieke uitgaansgelegenheden van DE straat van noord Tel Aviv is hilarisch voor een Belgische toerist, elke bar heeft wel een Belgisch Bier attribuut, de ene heeft een Stella tap, misschien met Stella, de andere heeft een Duvel reclamepaneel, zag er extreem authentiek uit...
Om het plaatje helemaal compleet te maken, tussen elke twee bars met soms Belgische bieren, bevindt zich nog een chocolatier, waarvan de ene er al authentieker dan de andere uitziet. De enige die ik zou vetrouwen is de enige echte Leonidas. Ik maar lopen in Woluwe om voor sluitingstijd bij Leonidas te zijn voor cadeautjes, blijkt dat ze dat hier ook gewoon hebben. Onnozelaar!
Maar al bij al een leuke lange wandeling.
Vanmorgend ben ik dan ook goedgeluimd en versgeperst wakker geworden en opgestaan, mijn loopplunje aangetrokken,... en terug in bed gekropen, om een tijdje later voor een tweed ekeer wakker te worden en te gaan lopen: 50 minuten gelopen, maar ik vermoed bijna 2 uur weggeweest. Op het strand gekuierd, wat in het ondiepe water langs het strand gewandeld.
Rode streep ben ik blootsvoets op en af gelopen en dan door het water gewandeld.'s Middags is zussie teruggekomen van Jeruzalem, net toen ik voor mezelf twee heerlijk eitjes aan het bakken was, dus nog een extra eitje gebakken met “Scorpions” op de achtergrond. Lekker gegeten en vervolgens een shoppingetje gedaan met de zus in Azrielli Centre en een Cappucina getrakteerd gekregen, Joepie. Conclusie van de dag: Air Maxen zijn hier ook duur. Op de terugweg “Disney”Wolken gefotografeerd.
Thuisgekomen, op mama gewacht, wat aan mijn eindwerk presentatie gewerkt, en deze blog beginnen schrijven. Straks de fotografische bijlages en het internetten doen vanop de grote internet computer van mama, dit is namelijk geschreven op mijn kleine favo laptopje.
Toekomstplannen:
-Vanavond met zus en copain iets gaan drinken.
-Morgen nara de bank, schijnt moet ik daar nog papieren gaan tekenen.
-Morgenavond bij Shula, de andere tante op bezoek, dat wordt me weer een braspartij.
-Woensdag naar Klil in het hoge noorden, waar mijn lievelingsnicht Ofra haar nederige stulpje heeft: een soort van ecologisch, energiezuinig zelfgemaakte mudhouse. Haar neefjes beschrijven het als een huis zonder televisie en met een fauteuil van rotsen. Eventueel op de terugweg langs Yagur paseren.
…
-Vrijdag avond Shabbat bij Schula.
Om wat op de hoogte te blijven heb ik me een internationale krant gekocht (IHT), so far trekt zuid-Sudan vredig naar de stembus.
Voor de fun nog wat straatbeelden van tijdens mijn rondsluimeringen.
Abonneren op:
Reacties (Atom)